میل، میلِ دیگری است

ژکان از هم‌نشینی «ژکیدن» و «ژاک لکان» شکل گرفته است؛ نامی که میان زبان و روانکاوی، میان گفتن و شنیدن، مکثی ایجاد می‌کند.

«ژکیدن» در اینجا صرفاً یک واژه نیست؛ اشاره‌ای است به چیزی که در زبان می‌جهد، می‌لغزد، تکرار می‌شود و گاه پیش از آنکه سوژه بداند چه می‌گوید، خود را در گفتار آشکار می‌کند.

و «لکان»، روانکاوی را به قلمرو زبان می‌برد؛ جایی که سوژه نه در آنچه درباره خود می‌داند، بلکه در زنجیره دال‌ها، لغزش‌ها و پرسش‌هایش شنیده می‌شود.

ژکان نام فضایی است برای همین شنیدن؛
برای آنچه در کلام می‌ژکد،
برای میلی که به‌سادگی گفته نمی‌شود،
و برای پرسشی که شاید قرار نیست پاسخی آماده داشته باشد.