گاهی یک فیلم می‌تواند مفهومی از روانکاوی را روشن‌تر از چندین صفحه توضیح آشکار کند. نه به این دلیل که فیلم «روانکاوانه» است، بلکه چون در روایت، تصویر، سکوت، تکرار و نگاه، چیزی از نسبت سوژه با میل، فقدان و دیگری را به نمایش می‌گذارد.

در این بخش، فیلم‌هایی را پیشنهاد می‌کنیم که می‌توان آنها را از منظر روانکاوی، و به‌ویژه روانکاوی لکانی، دوباره دید؛ فیلم‌هایی درباره‌ی میل و آنچه میل را به حرکت درمی‌آورد، درباره‌ی نگاه و جایگاهی که از آن دیده می‌شویم، درباره‌ی فقدان، فانتزی، ژوئیسانس و لحظه‌هایی که امر واقع در نظم آشنای زندگی رخنه می‌کند.

قرار نیست برای هر فیلم یک «معنای لکانی» قطعی پیدا کنیم. گاهی بهتر است فیلم را ببینیم و اجازه دهیم پرسش آن باقی بماند.